W Amsterdamie znowu śniła mi się moja mama.
Była tak samo szczęśliwa, że mnie widzi, jak ja z tego, że widzę ją.
Jej piękne, jasnoniebieskie oczy.
Sprawy ułożyłyby się lepiej, gdyby przeżyła.
Stało się jednak inaczej. Zmarła, gdy byłem dzieckiem.
A gdy straciłem ją...
Straciłem cokolwiek, co mogłoby mnie doprowadzić w jakieś szczęśliwsze miejsce.
Bo widzisz, ona zginęła przeze mnie.
Wszyscy ciągle powtarzali mi, że to nie była moja wina,
że to był straszny wypadek.
Co jest całkowitą prawdą.
Ale nie zgadzam się z tym w najmniejszym stopniu.
To była moja wina.
Zupełnie jak wszystko inne, co wydarzyło się od tamtej pory.
Obraz.
To wszystko moja wina.
DROGA PIPPO
Straciłem coś, co powinno być niezniszczalne.
Nie zrobiłem tego celowo,
bo tego, co zrobiłem, nie da się cofnąć.
Nie ma znaczenia, czy umrę.
Jednak po wsze czasy,
tak długo, jak spisywana będzie historia,
obraz będzie wspominany i opłakiwany.
SZCZYGIEŁ
Udało nam się ustalić,
że sam wrócił z muzeum
do apartamentu swojej matki.
Czekał tam na jej powrót całą noc, a gdy ta nie wróciła,
zadzwonił pod numer alarmowy, który podawano w telewizji.
Kiedy zdali sobie sprawę z jego wieku, zawiadomili nas.
Nie wiem, czy pani wie,
ale ojciec Theo opuścił rodzinę jakieś sześć miesięcy temu.
Nie miałam pojęcia.
Theo i mój syn przyjaźnili się w podstawówce.
Z tego, co wiem, nie widywali się ostatnio zbyt często.
Obawiam się, że nie do końca rozumiem.
W tej chwili
on jest małoletnim dzieckiem, które wymaga tymczasowej pomocy.
Kiedy zapytaliśmy go, czy przychodzi mu na myśl ktokolwiek,
kto mógłby mu chwilowo pomóc,
zasugerował panią.
Proszę.
Obawiam się, że Andy jeszcze śpi.
Możesz tutaj odpocząć, jeśli masz ochotę.
Ogarnijmy cię troszkę.
O, jest.
Na pewno będzie ci ciężko.
Straszna sprawa.
Dobry Boże.
W tych okolicznościach nie widzę przeciwwskazań do nalania ci,
jak to zwał mój ojciec, małego łyczka, jeśli zechcesz.
Chance.
Na co ty, rzecz jasna, nie masz ochoty.
To nie przystoi.
Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że z nami jesteś.
Mam nadzieję, że się tutaj rozgościsz.
Co się dzieje?
To Theo. Jego mama nie żyje.
Ktoś chce się z tobą zobaczyć, Theo.
Kurczę.
Niepokojące.
Fakt.
Najwyraźniej nikt nie ma pojęcia, gdzie on się znajduje.
Nie płacił alimentów.
Zostawił długi. Wychodzi na to, że bez słowa uciekł z miasta.
Nie wydaje mi się, żebyśmy mieli wybór. Musieliśmy go zabrać.
Nie. Tylko na parę tygodni.
Powiedz mi Theo, żeglujesz?
Nie, proszę pana.
Szkoda.
Andy bawił się świetnie
na obozie żeglarskim w Maine rok temu.
To były najgorsze dwa tygodnie mojego życia.
Nonsens.
Brakuje ci pewności siebie i tyle.
Mam poprosić Ettę, żeby zrobiła ci coś innego do jedzenia?
Nie jestem głodny.
Dziękuję.
Gdzie jest jego ojciec?
Dobre pytanie.
Mój Boże.
Przymierz to. To stary płaszcz Platta.
Na dworze jest bardzo zimno.
Na dworze?
Myślę, że powinieneś wrócić w przyszłym tygodniu do szkoły.
Im szybciej wrócimy do codziennej rutyny, tym lepiej.
Grunt to znaleźć sobie jakieś zajęcie.
Może chcesz wybrać się tam dzisiaj?
Do waszego mieszkania.
Mogłabym pojechać z tobą.
Planowałem posprzątać, kiedy na nią czekałem.
Weź, co tylko potrzebujesz. Ja tu ogarnę.
Tylko rzeczy do szkoły. Reszta może poczekać.
Ponadto trening koszykówki został przesunięty w czwartek na 16.
Bilety na przyszłotygodniowy finał lacrosse są dostępne w sekretariacie.
Naprzód, Wikingowie!
Cześć, Tom.
Cześć.
Słyszałem o wszystkim.
No.
Straszny niefart.
Przykra sprawa.
Byliśmy w muzeum tylko dlatego,
że moja mama chciała spotkać się z dyrektorem.
W sprawie tych papierosów.
Moja mama też zwariowała na tym punkcie.
Muszę lecieć.
Cześć.
- Dziwak! - Frajer!
Będę pływać codziennie.
Nie możesz pływać sama.
Wszyscy będą pływać.
Słona woda to lekarstwo na wszystko.
Największym darem, jaki otrzymałem od ojca, było morze.
Zamiłowanie do morza.
To uczucie.
Co on będzie robił, kiedy nas nie będzie?
Jak się nazywa ten artysta, którego lubię? Ten malujący wielkie przestworza?
Maxfield Parrish.
Dokładnie ten. Potężne chmury.
Kiedy jako chłopiec byłem na morzu,
niebo było dokładnie takie. Magia.
Zachody słońca pełne czerwieni i pomarańczy.
Arkadyjskie.
Najlepiej zostawić to Esperanzie. To jej działka.
To samo tyczy się twoich naczyń.
Przepiękny pierścień.
To pamiątka rodzinna?
Od strony twojej matki?
Tak.
Piękny. Karneolowy.
Z intaglio.
A napis wewnątrz brzmi...
"Blackwell".
Powinieneś schować go w bezpiecznym miejscu.
Pomyślałam, że to może pomóc.
Jeśli weźmiesz jedną na noc, nie będziesz czuł tego strachu.
To całkowicie zrozumiałe.
Wszyscy się czasem boimy.
Chcemy po prostu stworzyć ogólny zarys wydarzeń.
Poskładać w całość kawałki układanki.
Jak myślisz, jak długo byliście
w muzeum, zanim doszło do pierwszej eksplozji?
Około godziny.
Spójrz na mapę. Gdzie byliście, kiedy to się stało?
W którym pomieszczeniu?
Ostatnim, przed sklepem z pamiątkami.
Trzydzieste drugie.
Ale twojej mamy z tobą nie było?
Nie.
Chciała wrócić i jeszcze raz obejrzeć jeden obraz.
Który obraz?
Lekcję anatomii.
Rembrandta.
Dlaczego z nią nie poszedłeś?
Theo?
Powiedziałem, że spotkamy się w sklepie z pamiątkami.
Co pamiętasz z samego zdarzenia?
Uciekajcie!
Na przykład, czułeś jakiś zapach, zanim to się stało?
Nie pamiętam.
Widziałeś coś nietypowego?
Nie pamiętam.
Cokolwiek?
Gdzie byłeś, gdy doszło do wybuchu? Tutaj?
Czy tutaj?
Nie wiem.
Wiem, te pomieszczenia są podobne,
ale jeśli przypomnisz sobie, gdzie byłeś,
złożymy to wszystko w jedną całość.
Nie jestem pewna, czy przepytywanie go ma sens.
Theo uderzył się w głowę.
Ma ubytki pamięci.
Nikt nie pomyślał, żeby zapytać go, czy coś mu się stało.
Czy to prawda?
Dobrze.
Później, kiedy już się pozbierałeś,
widziałeś jakichś ludzi?
Tak.
Co robili?
Byli martwi.
Powiedziałeś Beemanowi, że papierosy są moje.
Ja tylko stałem obok.
Jezu.
Wstawaj!
Dobrze.
Jesteś absolutnie pewien, że chcesz to zrobić?
Co zrobić?
Twoja wieża jest zagrożona,
ale sugerowałbym, żebyś zerknął na królową.
Przykro mi, że wszystko się tak spieprzyło.
Była niezwykle miła.
HOBART I BLACKWELL ANTYKWARIAT I RENOWACJA
Przepraszam...
Kazał mi to tutaj przynieść.
Jestem Hobie.
Wejdź.
Czy to on?
Człowiek, który dał ci ten pierścień?
Tak.
Nazywał się Welty Blackwell.
Był moim wspólnikiem.
Właściwie to był całym tym interesem.
Zajmował się klientami i sprzedażą.
Mówisz, że ci to dał?
To znaczy, w galerii? Po?
Dobrze, że nie był sam.
Nie chciałby tego.
Jesteś tym chłopcem, prawda?
Którego matka tam zginęła?
Jadłeś coś?
Lubisz rodzinę, u której mieszkasz?
Barbourów?
Pisali o tym w gazetach.
O tym, że cię przygarnęli.
Ciężki żywot sieroty.
Wykonałem dla nich parę zleceń.
Jaki jest twój ulubiony przedmiot w szkole?
Chyba angielski.
Masz jakiegoś ulubionego pisarza?
Tolkiena.
Edgara Allana Poego.
Ale mój tata mówi, że to średniak.
Mówi, że to Vincent Price amerykańskiej literatury.
Ale ja się z tym nie zgadzam.
Ja również.
A co on teraz robi?
Twój ojciec?
Nie mam pojęcia.
Zostawił nas.
Krzyż na drogę.
Potrafi być w porządku.
Kiedyś był aktorem.
Kiedy oglądaliśmy jakiś film,
opowiadał mi, jak zrobili w nim efekty specjalne i tak dalej.
Ale dużo pił.
Pewnego dnia, kiedy odbierał mnie ze szkoły...
W każdym razie zniknął.
Tak czy siak, trafiłeś do całkiem interesującej rodzinki.
Ostała się jedynie garstka obrazów.
Szczygieł jest jednym z nich.
Tak wyglądało całe jego życie?
Na uwięzi?
Jest tutaj?
Pippa?
To jest Theo.
Chciał się przywitać.
Tylko nie za długo, gołąbeczko.
Musisz wypocząć.
Ja cię znam.
Przyjaźnimy się?
Przepraszam, ale zapominam sporo rzeczy.
Nie pamiętałam swojego pokoju, gdy wróciłam do domu.
Jaki jest twój ulubiony utwór?
Beethoven.
Wyglądasz na kogoś, kto słucha Beethovena.
To chciałabyś robić?
Zostać muzykiem?
MUZYKA KAMERALNA NA TRZY FLETY
Nie mogę słuchać muzyki. Przez moją głowę.
Coś potwornego.
Jakie utwory Beethovena lubisz? Mam coś w wykonaniu Glenna Goulda.
To moje ulubione.
Są jak lekarstwo.
Trochę jak morfina.
Bywasz zmęczona w ciągu dnia?
Tak.
Kiedyś tak nie było.
U mnie też.
Teraz ciężko mi jest wytrzymać bez zasypiania.
Przykro mi.
Wiem, że to niegrzeczne,
ale będzie ci przeszkadzać, jeśli na chwilkę zamknę oczy?
Możesz posłuchać muzyki, jeśli masz ochotę.
V KONCERT FORTEPIANOWY ES-DUR OP. 73 - GLENN GOULD
MUZYCZNA EKSTRAWAGANCJA FREDA R. HAMLINA CZARNOKSIĘŻNIK Z KRAINY OZ
Podoba ci się?
John Singleton Copley,
wielki portrecista kolonialny.
Należał do mojej babci.
Również bardzo go lubiła.
Dwójka czy trojka?
Trójka.
Dobrze.
A teraz piątka
czy szóstka?
Szóstka.
Dlaczego ona nie może słuchać muzyki?
Może, czasami.
Ale to ją często rozstraja.
Wydaje jej się, że powinna ćwiczyć, przygotować jakiś utwór do szkoły.
Mówią, że może kiedyś uda jej się zagrać na poziomie amatorskim,
ale tyle się pozmieniało.
Jej ciotka zabiera ją do Teksasu.
Myślałem, że tam mieszkała.
Tak było.
Welty był jej wujkiem
oraz prawnym opiekunem po tym, jak jej matka zmarła.
Ale teraz, to Margaret jest najbliższą rodziną Pippy.
W kwestii pokrewieństwa.
I uważa, że lepiej jej będzie z nią.
Jaka ona jest?
Wydaje się miła.
Mówiła, że ma konie i basen.
Nie jeżdżę konno.
A ty?
Nie.
Moja mama jeździła.
Miała konie, gdy dorastała w Kansas.
Jeden z nich często bywał samotny.
Przychodził, wsadzał głowę przez okno
i patrzył, co się dzieje w środku.
Twoja mama też nie żyje?
Tak.
Była chora?
Nie.
Zostaniesz z rodziną, u której mieszkasz?
Nie.
Wyjeżdżają na wakacje.
A później?
Nie wiem.
Szkoda, że wyjeżdżasz.
Pamiętasz, że mnie widziałaś?
Kiedy?
Zanim to się stało.
Pamiętam cię.
Byłem tam.
Byłem.
Powinnaś wypocząć, gołąbeczko.
Obiecałem Theo, że pokażę mu warsztat.
Lubisz stare rzeczy.
Więc pobyt u Barbourów musi być dla ciebie ciekawy.
Meble w stylu królowej Anny i Chippendale?
Tutaj jest lepiej. Można zobaczyć, jak są zbudowane.
U Barbourów wyglądają jak wypchane zwierzęta.
Możesz pomóc mi posortować te okleiny z drzewa wiśniowego.
Szukamy czegoś, co będzie pasowało do obudowy tego zegara.
Theo, pamiętasz Platta.
Komu muszę obciągnąć, żeby dostać tutaj kubek kawy?
Idź do swojego pokoju.
- Chance... - Nie tym razem.
Do pokoju.
Natychmiast!
Coś stało się w szkole.
Coś złego.
Wyrzucili go?
Nikt o tym nie mówi.
Platt to ulubieniec mamy.
Tata woli Kitsey.
Mama kocha Platta.
Bardzo kocha też Toddy'ego.
SZCZYGIEŁ CARELA FABRITIUSA Z 1654 ROKU ZNISZCZONY
Nie mam pojęcia.
Można na przykład sprawdzić ślady zużycia.
Jeśli rozkładają się zbyt równomiernie, jak tutaj, oznacza to reprodukcję.
Antyki zawsze mają nierówne ślady zużycia.
Kolejna rzecz, tutaj.
Cięte maszynowo.
Czujesz?
Z kolei tutaj,
ręcznie heblowane.
Więc to jest podróbką.
Cóż, nie. Jest podróbką, jeśli przedstawiasz ją jako oryginał.
To reprodukcja. Do tego dość kiepska.
Są pewne kroki, które możesz podjąć, żeby poprawić odwzorowanie.
Drewno z epoki, kwas, klej do złoceń, sadza.
Możesz pokryć stare gwoździe rdzą w słonej wodzie.
To przyjdzie z czasem.
Nowe jest płaskie, martwe.
Ale to...
Ten połysk.
To sto lat użytkowania, dotykania.
To jest życie.
DROGA PIPPO,
Co wiesz o Teksasie?
Nigdzie nie wolno chodzić i mają tam karę śmierci.
Ale tam będzie jej lepiej.
Klimat sprzyja rekonwalescencji.
Powinna wybrać się do planetarium.
Chociaż nie jest tak dobre, jak Hayden.
Chcesz iść na burgera?
Myślałem, że dbasz o linię, żeby wcisnąć się w kieckę na studniówkę.
Cóż, pracuję nad bukiecikiem do twojej sukni.
Wygląda mniej więcej tak!
Theo...
Mam dla ciebie propozycję.
Chciałbyś w tym roku wybrać się z nami do Maine?
Tak!
Chętnie! To by było...
Tak, bardzo chętnie.
Świetnie. Zobaczymy, czy spodoba ci się żeglowanie.
Wydaje ci się, że to będzie superzabawa, ale to nieprawda.
Dlaczego mi to zaproponowali?
Nie bądź głąbem.
Polubili cię.
Wydaje mi się, że coś uroczyście zakomunikują w Maine.
Zakomunikują?
Chyba chcą, żebyś z nami został.
Andy mówi, że będzie nam niedobrze.
Musi nosić ze sobą po pokładzie torebkę, w którą może zwymiotować.
Obawiam się, że w moim przypadku byłoby podobnie.
Może okaże się, że chciałbyś być marynarzem
lub biologiem morskim.
Nigdy nie wiesz, co zadecyduje o twojej przyszłości.
Wziąłem buty żeglarskie, jak kazałaś.
I sweterek.
Theo...
Mam dla ciebie niespodziankę.
Hej, koleżko.
Kopę lat.
Cześć.
Jestem Xandra. Przez "X".
Jakieś dwie godziny temu wylądowaliśmy na LaGuardii.
Mieszkam na stałe w Las Vegas i...
Sprawy wyglądają u mnie trochę inaczej.
Synku, przyjechaliśmy prosto z lotniska.
Od razu chcieliśmy cię zobaczyć,
ale potrzebujemy też kluczy do mieszkania.
Nie mogliśmy tam wejść, próbowaliśmy.
Przyleciałem, żeby zająć się wszystkim.
Powinieneś być dumny ze swojego ojczulka.
Pięćdziesiąt jeden dni trzeźwości.
Osiągnął to całkiem sam.
Detoks na kanapie z koszykiem Wielkanocnych łakoci i Valium.
Ja nie mogłam tego znieść.
Moja mama to typ człowieka, który zwymiotuje do szklanki,
a później bez problemu z niej wypije.
Powinienem był zadzwonić, ale...
Uznałem, że łatwiej będzie cię po prostu zgarnąć.
Zgarnąć?
Całkiem fajnie tu macie.
To bardziej jej niż moje.
Co tam masz?
Obraz.
Mówiłem, nie dźwigaj tego wszystkiego teraz.
Ekipa od przeprowadzki się tym zajmie.
Wiesz, z twoją matką ciężko było się dogadać.
Ale każde małżeństwo ma dwie strony.
Pewnie, mieliśmy sobie to i owo za złe.
Ale, na Boga, nie zasługiwała...
"Desert End Road".
Jakbyś przeprowadzał się do kolonii górniczej na Jowiszu.
Ciekawe, czy twoja szkoła będzie jednym z tych miejsc, o których tyle się czyta.
Gangi, wykrywacze metali.
Dobra, jedziemy.
Bezpiecznej podróży.
Żegnaj, Theo.
Było nam niezwykle miło cię gościć.
Obudź się, koleżko. Blokujesz kolejkę.
Chryste, jest blady jak ściana.
Może daj mu jedną, no wiesz.
Proszę, to powinno pomóc.
Buty.
Co to?
To jej pies.
Popper, wracaj tutaj.
Został tu sam?
Wracaj!
Ma poidełko.
Weź resztę walizek, proszę.
Larry, złap go.
Popper!
Jezu, zasrał całą podłogę!
Myślisz, że tego nie widzę?
Popper, chodź tutaj.
Cholera, wdepnąłem w to.
Myślałem, że rzucił.
To tylko piwo. Nie tyka już mocniejszych alkoholi.
Wyniesiesz śmieci?
Dokąd?
Na końcu ulicy jest dom z wystawionym śmietnikiem.
Wrzuć to do środka.
Nie przeszkadza im to?
Komu?
Jesteśmy tu jedynymi mieszkańcami.
POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE PUBLICZNA LICYTACJA NIERUCHOMOŚCI
Noszę garnitury na zamówienie.
Pływam dwa razy w tygodniu.
Spotykam się z ludźmi, których nie znoszę.
Jestem wyluzowany,
sympatyczny.
Nie użalam się nad sobą.
To prawda, co przeczytałem.
Jesteśmy tak przyzwyczajeni do maskowania się przed innymi ludźmi,
że w efekcie,
maskujemy się i przed sobą.
Cieplej.
Tak.
Naprawdę?
Jest przepiękna.
Skąd wiesz?
Większość ludzi nie ma pojęcia.
Widziałem przedmioty, nad którymi pracował,
o których mógłbym przysiąc, że są autentykami.
To oryginalny mebel w stylu królowej Anny z Connecticut.
Ale fronton i nogi uległy uszkodzeniu,
więc zwieńczenia i nogi zostały wzięte z innego mebla.
To?
Czujesz to?
Tak.
Niesamowite.
I...
tutaj.
Czujesz?
Tak.
Na co patrzymy?
Everett, zobacz, co Hobie zrobił.
Ja tego nie zrobiłem.
Ja ją tylko poskładałem do kupy.
Nie ma teraz takiej wartości,
ale może uda się znaleźć jej dom.
Co myślisz, Pip? Bierzemy?
Jest większa niż cała nasza sypialnia.
Zabiorę ich na lunch, a później odwiozę na lotnisko.
Co? Nie możesz iść z nami?
Niestety. Mam spotkanie z klientem.
Stałeś się prawdziwym biznesmenem.
Jeden z nas musi nim być.
Dobrze, chodźmy.
Było cudownie znowu cię zobaczyć.
Dobrze było w końcu cię poznać.
Jeśli będziesz w Londynie, musisz się u nas zatrzymać.
Odrobinę przesadzała z wielkością naszego mieszkania.
Zdecydowanie polecam pulardę.
Doskonale. Dziękuję.
- Dziękuję. - Doskonale.
To bardzo miła niespodzianka, panie Reeve.
Mów mi Lucius.
Planuje pan kolejny zakup?
Chcę pomówić o tym, co już mi sprzedałeś.
O Afflecku?
- Piękny, prawda? - Tak.
Tyle że nie jest, czyż nie?
Dziełem Thomasa Afflecka.
Zdobienie z feniksem jest. Tego jestem pewien.
Reszta skrzyni już nie.
Antyk, ale nic niezwykłego.
Panie Reeve, zapewniam pana, że jeśli doszło do jakiejś pomyłki...
Otóż doszło, panie Decker.
Sprzedał pan podróbkę komuś, kto zauważył różnicę.
Szczerze mówiąc...
Jestem dość nowy w branży
i nie jestem ekspertem w kwestii Chippendale z Filadelfii.
Oto, w czym problem.
Doskonale wiem, kto stworzył tego małego potwora Frankensteina,
którego mi pan sprzedał.
Pański wspólnik.
On nie miał z tym nic wspólnego.
Myślę, że miał.
Widziałem wcześniej jego dzieła.
"Składaki".
Tak je nazywa, prawda?
Parę zwieńczeń stąd, komplet nóżek stąd.
Wystarczająco dużo autentycznych detali, żeby zmylić kupca, i voilà.
Bardzo chętnie odkupię od pana ten mebel.
Po zawyżonej cenie.
Nie wiem, co więcej...
- Ja pana znam... - Słucham?
Siedzę w tej branży od dawna.
Wszyscy wiedzą, że Hobie tonął w długach.
Nagle pojawił się pan. Cudowne dziecko.
Czarujący, młody sprzedawca z szerokim zasobem wiedzy.
I nagle interes odżył.
Ale ja pana znam.
Wiem o panu wszystko.
Theo?
To ja, Platt.
Platt Barbour.
Platt. Dobry Boże.
Kopę lat. Co słychać?
Co u Andy'ego?
Wiesz, tata miewał...
Nazywali to "problemami z nerwami".
Choroba dwubiegunowa.
Nie miałem pojęcia.
Dla mnie był zawsze bardzo miły.
Tak.
Parę lat temu odstawił leki.
Wiesz, jak kochał żeglować.
Postanowił wypłynąć z Northeast Harbor.
Popłynąłem z nim.
Andy też z nami popłynął. W razie gdyby ojciec miał zawroty głowy.
Naturalnie, Andy nie chciał płynąć.
Zawsze nienawidził wody.
W każdym razie wiatr się wzmagał
i próbowaliśmy zwinąć główny żagiel,
a ojciec zaczął
wykrzykiwać jakieś poetyckie brednie.
Zanim się obejrzeliśmy, był już w wodzie i próbowaliśmy go wciągnąć na pokład.
Fala uderzyła w nas od boku.
Ogromna fala...
Obaj wypadli za burtę.
Andy nie miał odpowiednio zawiązanego kapoka.
Zawsze był taką cholerną ciapą.
Boże, Platt.
Zrobiłbyś coś dla mnie?
Tam jest.
Nie jesteśmy już tak formalni.
Mamo? Przyprowadziłem ci gościa.
Pani Barbour?
Theo.
Nie wierzę.
Taki przystojny.
Nie uważasz, Platt?
Pewnie.
Musisz mi opowiedzieć, czym się zajmujesz w życiu?
Handluję antykami.
Antyki. Cudownie.
Głównie amerykańskie meble.
Powinna nas pani odwiedzić.
Wiesz, że kocham stare rzeczy.
Kiedy byłeś dzieckiem, przyłapywałam cię na studiowaniu moich obrazów.
Od razu kierowałeś uwagę na najlepsze z nich.
Peale, Lane, Copley.
Myślałam sobie, że jesteś moją bratnią duszą.
Pani Barbour...
Nie wiedziałem o Andym.
Nie wierzę.
Tak mi przykro.
Nie muszę ci opowiadać, czym jest strata.
Zawsze byłeś dla niego dobrym przyjacielem.
Byliście tak blisko.
Te wasze zabawy.
Więc,
spotykasz się z kimś ze starej szkoły?
Niespecjalnie.
Czasami widuję Toma Cable'a.
Naprawdę?
Spotyka się z moją siostrą.
Czasami.
Nie wyolbrzymiaj, dziobaku.
Parę razy na niego wpadłam.
Więc naprawdę tu jesteś.
Nie wierzyłam, gdy Platt zadzwonił i powiedział, że nas odwiedzisz.
Świetnie cię widzieć.
Przepraszam, ale to takie dziwne.
Miałeś siedem czy osiem lat, gdy cię ostatnio widziałem.
To było dawno temu.
Tak się cieszę, że wróciłeś do nas.
Jak za dawnych lat.
Komódka pochodzi prawdopodobnie z Salem.
Z okolic roku 1760.
Z domu mojej babci. Pamiętam, gdy byłam dzieckiem,
zapierała mi dech w piersiach.
Jestem zdumiona, że tu wróciłeś.
Myślałam, że będziesz nas nienawidził.
Byliśmy tacy niemili, Toddy i ja.
Byliście małymi dziećmi.
Wiem.
I spójrz na nas teraz.
Prawie dorośli ludzie.
Cóż, jeśli nam wybaczyłeś, to powinieneś wpadać częściej.
Droga Pippo...
Jak się masz?
Dużo o tobie myślałem.
Mam nadzieję, że w Teksasie wszystko układa się świetnie.
Muszę przyznać...
Nie podoba mi się tutaj.
Pamiętasz swoją matkę?
Tak.
Co pamiętasz?
Miała ciemne włosy
i była bardzo ładna.
Dużo się śmiała.
Lubiła galerie.
Dlatego tam byliście?
Pamiętasz, że mnie widziałaś?
"Jakkolwiek złe nie byłoby twoje życie, żyj nim w pełni.
Nie jest tak złe, jak ty.
Kochaj swe życie, jakkolwiek marne."
Co sądzimy o postawie Thoreau względem komercji?
Że jest głupia.
Gdyby wszyscy rzucili wszystko i zaczęli się włóczyć po lesie,
co to by było za społeczeństwo?
To nieodpowiedzialne.
Zgadza się. Gdyby wszyscy myśleli jak on,
nie mielibyśmy sklepów, telewizji czy dróg.
Cipa.
Tak.
Ale on może mówić tutaj o czymś innym.
Czy ktoś ma inne zdanie?
Harry Potter.
Pierdol się.
Gdzie masz deskę snowboardową?
Twoja koszulka.
Na pustyni nie pozjeżdżasz.
Nie umiem jeździć na snowboardzie.
Po prostu nienawidzę słońca.
Theo.
Borys.
Skąd jesteś?
Rosja, Australia, Polska...
Nowa Zelandia, Teksas, Alaska, Kanada.
Szwecja.
Ale pochodzę z Ukrainy.
Jezu.
Sporo podróżujemy.
Mój stary buduje kopalnie.
Ludzie nas nienawidzą, gdziekolwiek się pojawimy,
bo firma najpierw obiecuje, że nie rozpieprzy środowiska,
a później to robi.
Ale komu tutaj może to przeszkadzać?
Chcesz się napić?
Słucham?
Wpaść do mnie na piwko?
Pewnie.
Co robisz?
Mówiłem.
Nienawidzę słońca.
Nie.
Masz sąsiadów?
Wszystkie domy dookoła mojego są puste.
U mnie też.
Zbudowali to wszystko o wiele za daleko.
Teraz odzyskuje to pustynia.
Pustynia i banki.
Chcesz wódki?
Nie, dzięki.
Mój ojciec pije ją cały czas.
Aż nie czuje stóp.
Dosłownie. Jest taka przypadłość.
Mój twierdzi, że rzucił picie.
Jasne.
Jesteś głodny?
Mam chleb, cukier.
Nie, dzięki.
Jest tu ktoś?
Nie.
Ojciec dziś nie wróci na noc.
Jesteście tylko we dwóch?
Tak. Mama nie żyje.
Moja też.
Moja była alkoholiczką.
Upiła się i wypadła z okna.
Moja zginęła w zamachu bombowym.
Cóż.
Życie, prawda?
Co to?
Witaminy.
Xandra twierdzi, że dostała je od jakiegoś kulturysty.
Witaminy?
To nie są witaminy, Potter.
To Vicodin. Można się tym naćpać.
Myślisz, że to sprzedaje?
Ona? Nie.
Jest menadżerką baru przy the Strip.
Więc nie może handlować narkotykami.
Myślałem, że jesteś z Nowego Jorku?
Matko, ale laska.
Miałbyś coś przeciwko?
Gdybym...
Nie lubisz jej?
Nie.
Wydaje mi się, że mój ojciec się z nią spotykał, gdy moja mama nadal żyła.
Mówił, że jeździ na delegacje,
ale chyba przyjeżdżał tutaj.
Więc?
To jego wina.
Nie wiń jej.
Albo tego pieska. Jak on się wabi?
Popper.
Co ty robisz?
Dobra psinka.
To kosztuje 20 dolarów.
Kosztowałoby.
Popatrz tylko. Słodziak.
Możesz go odłożyć, śmiało.
Waruj.
Jak masz na imię?
Theodore Decker.
Kolejny nowojorczyk, zgadza się?
Tak, proszę pana.
Miło mi. Jestem Naaman Silver.
Twój tata jest w domu?
Nie, proszę pana.
"Proszę pana". Niezłe maniery.
Wiesz, kiedy wróci?
Nie, proszę pana.
Chce pan wejść i poczekać?
Dobry z ciebie dzieciak.
Nie skorzystam, dziękuję.
Nie lubię nachodzić ludzi w ich domach.
Powiedz mu, że dzwoniłem i trzymaj się.
Z Bogiem.
Tak jest!
Oto co się dzieje, kiedy stosujesz dyscyplinę.
Trzeba do tego podejść jak do inwestycji.
Oto ja, typowy Skorpion.
Wierzysz w to?
Połowa bukmacherów w Vegas ma astrologa na szybkim wybieraniu.
Szukasz przewagi, gdzie tylko się da.
W tym roku jakieś 53% z czego? Tysiąca zagrań?
To dobry rok. To cholernie dobry rok.
TWÓJ ROK W SPORCIE SKORPION
Kocham tę grę.
Chcę założyć konto oszczędnościowe na twoje nazwisko. Co ty na to?
Wpłacę tam 10 000.
Nie musisz tego robić.
Wiem, że nie, ale chcę.
Daj mi tylko swój numer
ubezpieczenia społecznego,
a ja wszystko za ciebie załatwię.
Po prostu
cieszę się, że tu jesteś, mały.
Ty i twoja mama...
Zawsze byliście zżyci.
Cieszę się, że dałeś mi drugą szansę.
Tak jest! Widzisz to?
Już przynosisz mi szczęście. Niewiarygodne!
Mamy jeszcze dzisiaj dwa mecze. Trzeba rozkładać siły.
Ekstra.
Musimy trzymać tego psa poza domem.
Przynosi pecha.
Pomożesz mi z tym?
Są jeszcze lody?
Powinniśmy zaliczyć tripa.
Wziąć kwas.
Ta szczupła dziewczyna z wiedzy o społeczeństwie?
Kayley.
Mówi, że chłopak jej matki może nam trochę załatwić.
Robiłeś to kiedyś?
Raz.
Coś świetnego.
Co to...
Mój ojciec. Zabije psa. Szybko.
Popper. Chodź tutaj.
Ekstra.
Jeśli pojedziesz na Ukrainę, ludzie będą cię traktowali jak gwiazdę.
Tak?
Nie mówiłeś, że twój ojciec grał w filmach, Potter.
W jednym czy dwóch.
To były głównie telewizyjne produkcje.
Posłuchaj, Theo, zabieram Xandrę do MGM Grand
na kolację z okazji Dnia Dziękczynienia.
Chcesz pójść z nami?
Myśleliśmy, żeby porobić coś we dwójkę.
Pewnie pójdziemy na kolację do Borysa.
Ale jeśli wolicie, to mogę pójść z wami.
Już zrobiliśmy rezerwację, więc...
Zostawię was z tym samych.
Borys, lubisz filmy o policjantach?
- Pewnie. - Tak?
Grałem w jednym z Mickeyem Rourkiem. Chcesz zobaczyć?
- Serio? - Serio.
Było pyszne.
Dziękuję.
Mickey mnie nienawidził, swoją drogą.
Nie wiem, w czym był problem. Ja miałem go za równego gościa.
Ale wiesz, gość czuł się zagrożony
z jakiegoś powodu.
Nawet trenowaliśmy razem kilka razy.
Mam zmienić rezerwację czy nie?
Nie mówiłam, że nie chcę, byś z nami szedł.
Nie mówiłem, że tak powiedziałaś.
Mam.
Co wy właściwie macie zamiar robić?
Pewnie będziemy oglądać tutaj telewizję.
Mam wam przynieść te małe kiełbaski koktajlowe
i pikantne skrzydełka, które tak lubisz?
Super.
Załatwię ci to.
Ale nie ruszaj moich papierosów.
"Każdy mężczyzna, każda kobieta...
nosi ze sobą jeden, prawdziwy dom."
Angielski!
Po angielsku, ty głąbie!
Cholera, moje usta.
Moja żona, Dawn i nasze dzieci, Sebastian i Casey.
Słyszałeś?
Co?
Tego gościa?
Życzy wesołych świąt swoim dzieciom. Serwplastrach i Casey.
Nie bądź śmieszny.
Powiedział tak.
Ciężka sprawa, co?
Casey jest OK, ale nazywać swojego syna Serwplastrach...
- Nie powiedział tak. - To co powiedział?
- Skąd ja mam wiedzieć? - To po co się spierasz?
Amerykanie zawsze dają swoim dzieciom głupie imiona,
jak Jabłuszko, Kocyk czy Miś.
Nowojorskie rodziny bawią się na pierwszym w tym sezonie wypadzie na lodowisko.
Chodziłeś tam z mamą?
Nie, to dla turystów.
A co wy robiliście?
Nic.
Ona robiła indyka.
Śpiewaliśmy.
Nie możemy ich po prostu połknąć?
Tak jest trudniej.
Skąd będziemy wiedzieli, że działa?
Mój ojciec zabił człowieka.
W kopalni, w Nowej Gwinei.
Gówno prawda.
Nie.
To prawda.
Zabił go...
Jak wy to nazywacie?
Kluczem do rur.
Upozorował to tak, jakby spadły na niego luźne kamienie.
Musieliśmy od razu wyjechać.
Teraz ty.
Jakiś sekret.
Śni mi się moja mama.
Śni mi się, że ktoś mówi mi, gdzie mieszka.
W jakiejś starej ruderze po drugiej stronie miasta.
Biegnę tam,
wbiegam po schodach,
ale jej nie ma.
Nigdy jej nie ma.
To nie sekret.
Nie chce mnie widzieć, bo to była moja wina.
Zabrała mnie, żeby zobaczyć się z dyrektorem,
bo powiedzieli jej, że paliłem.
Padał deszcz i byliśmy za wcześnie,
i dlatego poszliśmy do muzeum.
To moja wina, że nie żyje.
A teraz ona nie chce mnie widzieć.
Płyń, Potter.
Gdzie ja jestem?
Gdzie?
Pippa!
Gdzie ona jest?
Tak dawno cię nie widziałem.
Emile.
Niech się pan nie rusza.
Nie zostawiaj tego tutaj.
Nie tutaj.
Weź to.
Weź.
Nie mogą tego zobaczyć.
Zabiorą to.
Zabrali wszystkie żarówki.
Oni...
O to panu chodzi?
W porządku, proszę.
Weź to.
Obiecaj, że to weźmiesz.
Muszę znaleźć swoją mamę.
Hobart i Blackwell.
Zadzwoń zielonym dzwonkiem.
Zróbcie miejsce!
To tylko ja.
Potter.
Śpij.
Masz chwilkę?
Pewnie. Co jest?
Pamiętasz, jak mówiłem, że miałem dobry rok?
Planuję trochę zmienić w swoim życiu.
Znajomy otwiera restaurację.
Super.
To świetna okazja.
Ale to oznacza opłaty za restaurację, licencję na alkohol, sam wiesz.
To wymaga dużego wkładu na początek.
Jeśli potrzebujesz pieniędzy z konta oszczędnościowego...
Pewnie.
Jasne.
Doceniam, naprawdę.
Ale chciałbym, żebyś zrobił coś innego...
Musisz zadzwonić do tego gościa, Bracegirdle'a, prawnika twojej mamy.
Proszę. Wszystko zapisałem.
Powiesz mu, że wysyłam cię do prywatnej szkoły
i potrzebujesz przelewu na tę kwotę na ten numer konta.
65 000 dolarów?
Dopóki te pieniądze są wykorzystywane dla twojego dobra, to jest to legalne.
Ta restauracja nam wszystkim się opłaci.
Jeśli dobrze to rozegramy,
możemy oszczędzić jakieś 30 000.
Ale dlaczego...
Nie mam teraz na to czasu.
Musisz wykonać ten telefon, bo zaraz na wschodzie zamkną biura.
A jeśli będziesz musiał coś podpisać,
powiesz mu, żeby wysłał faks na ten numer.
Ale dlaczego ja mam to robić?
Zrobisz to, dobrze? Musisz to zrobić.
Jestem w cholernie trudnej sytuacji. Rozumiesz?
Rozumiesz? To tylko chwilowe.
Ale potrzebuję tych pieniędzy natychmiast!
Bo ta okazja...
Może nam przejść koło nosa, jeśli z niej szybko nie skorzystamy.
Przestań!
Przestań płakać!
Tekst ze strony.
Bracegirdle i Wise.
Czy mogę rozmawiać z panem Bracegirdle'em?
Mówi Theodore Decker.
Proszę czekać.
Theodore, cieszę się, że dzwonisz.
Nie mogłem się z tobą bezpośrednio skontaktować.
Chcę iść do prywatnej szkoły.
Czy moja mama zostawiła mi jakieś pieniądze?
Nie do końca.
Ale masz fundusz, który może zostać przeznaczony na twoją edukację.
Czyli, jeśli poproszę o przelanie mi 65 000 dolarów?
Obawiam się, że fundusze mogą zostać przelane wyłącznie
na konto szkoły, którą wybierzesz.
Twoja mama założyła fundusz z zastrzeżeniem,
że może on być przeznaczony wyłącznie na twoją edukację.
Nie wiem, czy powinienem ci to mówić,
ale nieupoważniona osoba próbowała już dwukrotnie
dokonać dużej wypłaty z tego konta.
Ktoś z dostępem do twojego numeru ubezpieczenia społecznego,
podający się za twojego prawnika.
Wiesz coś o tym?
Nie.
Dziękuję za pomoc.
Cholera jasna!
Szlag!
Nie!
Kurwa mać!
Mówił mi, że masz fortunę.
Mój ojciec?
Myślisz, że gdybym miał fortunę, to bym ci nie powiedział?
Nie wiem.
Wielu rzeczy mi nie mówisz.
Ale to nic.
Wiem, co poprawi ci humor.
Uwierz mi, Potter.
To będzie jedna z najwspanialszych nocy w twoim życiu.
Jak w filmie.
Jest płasko, czarno i biało.
Byłoby miło, gdyby było więcej kolorów.
Może gdybyś więcej zapłacił.
Cholera.
Nikogo miało tu nie być.
Zachowuj się normalnie.
Iskry wychodzą im z ust.
Normalnie.
Nadal jesteś w ubraniu z pracy.
Theo.
Twój tata miał wypadek.
Jakieś dwie godziny temu.
Miał we krwi sporo alkoholu.
Jechał w stronę pustyni.
Jakby chciał uciec.
Rozumiem.
Kiedy wraca?
Nie rozumiesz.
Próbuję powiedzieć, że on nie żyje.
Nie żyje.
Jest martwy.
Co ty robisz?
Myślałem, że mnie nie widzicie.
Jesteś za młody, żeby pić.
Przepraszam.
Co jest z tobą nie tak?
Co z tobą?
Nie płaczesz? Twój ojciec nie żyje.
Bawi cię to?
Posłuchaj mnie.
Może nie spędziłeś z nim za dużo czasu,
ale jesteś jego synem
w każdym calu.
Poszły sobie.
A ona jest nieprzytomna.
Co ty robisz?
Szukam pieniędzy.
Uciekam, zanim pojawią się ludzie.
- Jedź ze mną. - Dokąd?
- Do Nowego Jorku. - Co?
Nie zostanę z nią.
Przez to, co powiedziała?
Jest w rozsypce.
Żal mi jej.
Przestań.
Powinniśmy to zaplanować. Szaleństwem jest robić to dziś.
Nie mogę tu zostać!
Odda mnie do sierocińca. Rozumiesz?
Jestem nieletni.
Nie mam rodziny, przyjaciół.
Musimy uciekać.
Natychmiast.
A co z Popchikiem?
Podjedziemy do ciebie, weźmiemy rzeczy i jedziemy na dworzec.
Nie mogę teraz uciec, daj mi trochę czasu.
Co? Nie mam czasu. Zaraz po mnie będą.
- Jeden dzień. - Dlaczego?
Bo...
Bo co?
Muszę ci o czymś powiedzieć.
O czym?
O czym musisz mi powiedzieć?
Nie powinieneś iść. To błąd.
Muszę.
Jedziesz ze mną czy nie?
Jedź.
Dogonię cię.
Za dzień lub dwa.
Obiecaj.
Pojedziemy na Brighton Beach. Tam przesiadują wszyscy Rosjanie.
- Będziemy razem chodzić do szkoły. - Potter.
I...
Powodzenia.
Opiekuj się Popchikiem.
Oby ci odpowiadał.
To stary pokój Welty'ego.
Błagam, nie każ mi odchodzić.
Musisz zmienić te mokre ubrania i odpocząć.
Pogadamy, kiedy poczujesz się lepiej.
Nikt nie będzie kazał ci odchodzić.
Zostaniesz, ile tylko będziesz chciał.
To dotyczy was obu.
Nie będę cię tam ciągnąć,
ale musisz zdecydować.
Chińska porcelana czy Ptaki Nilu?
Ptaki Nilu.
Theo.
Myślałem, że będzie bardziej romantycznie.
Są piękne.
Co?
Nic. Są piękne.
Ale uważasz, że będą odpowiednie na dziś?
Nie.
Szmaragdy. Uwielbiam je,
ale to nie do końca moje kamienie.
Matka też nie powinna nosić zieleni.
Twoja wola.
Zraniłam twoje uczucia, prawda?
Założę je.
- Naprawdę nie... - Chcę.
Kitsey prosiła o powstrzymanie się od przemów,
więc oto toast.
Za moją najlepszą przyjaciółkę i jej przyszłego męża.
Za Kitsey i Theo.
Na zdrowie.
Mam nadzieję, że tego jeszcze pani nie ma.
Nie. Nie uwierzysz,
ale widziałam ten pokaz w Bostonie, gdy byłam na studiach.
Czy to ten chłopiec? Longstreet?
Forrest Longstreet.
Był w klasie z Andym, zgadza się?
Tak.
Pamiętam, że nie zaprosił go na urodziny.
Andy chyba i tak nie chciałby iść.
Możliwe.
Znałeś go lepiej niż ja.
Nie wiem, czy był dla mnie tym, kim był naprawdę.
Chyba próbowałam z niego zrobić kogoś innego.
Po tym, jak odszedł...
Myślałam, że wszystko się popsuło na dobre.
I wtedy wróciłeś.
I pomyślałam, że temu szczęściu nic nie dorówna.
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko,
jeśli będę mówić prosto z serca,
ale zawsze uważałam cię za członka rodziny.
Wiem, że musiało to być dla pana niemiłe doświadczenie.
Więc chciałbym to panu zrekompensować.
Powiedzmy, dodatkowe 10 000?
Wiem, że byłeś tam.
Pomieszczenie 32.
Wiem, że tam byłeś,
i wiem, co jeszcze tam było.
Nie wiem, o czym pan mówi.
Metropolitan Museum, w dzień zamachu.
Nie chcę o tym rozmawiać.
W tym wybuchu zginęła moja matka.
Wiem o tym. Welton Blackwell także, w pomieszczeniu 32.
Wiesz, gdyby twój wspólnik
nie obszedł połowy miasta, opowiadając,
jak to pojawiłeś się w jego drzwiach z pierścieniem Welty'ego,
może i bym tego nigdy nie skojarzył.
Czego?
Ciebie i obrazu.
Obrazu, który przyniosłeś panu Hobartowi, a ten z miejsca przyjął cię na wychowanka.
- Nie jestem jego... - Kimkolwiek dla niego jesteś.
Obraz, którym kupczyliście,
żeby się dorobić.
Ten obraz.
Szczygieł Fabritiusa.
Zniszczony w bezmyślnym ataku w muzeum w Nowym Jorku.
Biedny, dzielny ptaszek.
Przepadł na zawsze.
Byliście wystarczająco nieodpowiedzialni
powierzając coś tak delikatnego w ręce ulicznych oprychów.
Sugeruję,
żebyś sprzedał go mi za, powiedzmy,
pół miliona dolarów.
W przeciwnym wypadku jestem pewien, że policja będzie bardzo wdzięczna...
Jaki to ma, do cholery, związek ze mną?
Dobrze.
FBI dostało cynk, że pewien gang w Miami
ma zamiar wykorzystać ten obraz jako zabezpieczenie transakcji narkotykowej.
Ale to by dowodziło, że nie spłonął podczas eksplozji.
Dobrze ci radzę, przemyśl moją ofertę.
Jestem gotów zgłosić się do FBI.
Proszę bardzo.
Jeśli zechce pan kiedykolwiek pomówić o tej drugiej kwestii, proszę o telefon.
Kitsey tu nie ma.
Myślałem, że do tej pory wróci z pracy.
Nie odbiera telefonu.
Nie wiem, kiedy wróci.
Dobrze.
Czy mogę tu na nią zaczekać?
Lepiej będzie, jeśli wrócisz później.
Serio? Chcę tylko zaczekać w jej pokoju.
Ja nie...
Ja też tu mieszkam.
Nie możesz tutaj tak wpadać.
Przepraszam, to zła pora.
W porządku.
Będzie dobrze.
Wszystko OK?
Theo.
Jest bardzo późno.
Powinieneś był zadzwonić.
Jesteś głodny? Mogę zrobić coś do jedzenia,
jeśli masz ochotę.
Może lampkę wina?
Em mówiła, że wpadłeś jakiś czas temu.
Kochanie, otworzysz?
Proszę, przestań.
Słucham?
Widziałem cię.
Nie chodzi ci o Toma Cable'a, prawda?
To stary przyjaciel.
Proszę, Kitsey. Koniec z tajemnicami.
Nie sądziłam, że to będzie miało znaczenie przed ślubem.
Chciałam to skończyć jakiś czas temu, ale...
Kochasz go.
Nie oczekuję, że zrozumiesz, jak to jest
kochać nieodpowiedniego człowieka.
Theo,
czy to naprawdę ma aż takie znaczenie?
Wiesz, że nie.
Niespecjalnie.
Ja wiem o twoich sprawach.
Moich sprawach?
Możesz sobie ćpać do woli, mam to gdzieś.
To małżeństwo ma sens.
Mama cię kocha.
Jesteśmy dobrą parą.
Lubimy się i dogadujemy.
Z rozumu, nie z miłości?
Jak chcesz.
Dwa tysiące dolarów.
Reilly & Britton, naturalnie.
Pierwsza edycja, pierwsze wydanie.
Jak pan widzi, w pięknym stanie.
Biorę.
OZMA Z KRAINY OZ L. FRANK BAUM
Dla siebie?
Na prezent.
Ktoś ma szczęście.
Spójrz na to.
Przechowywane w jakiejś nieogrzewanej szopie w Watervliet.
Niesamowite, że w ogóle przetrwało,
ale spójrz na układ słojów.
Co jest?
Nie chciałem cię martwić.
Czym?
Ten gość, Lucius Reeve...
Sprzedałem mu komodę ze zdobieniem Afflecka.
I?
Sprzedałem ją jako Afflecka.
Nie powinienem był, ale nie wiedziałem, co zrobić.
Urząd Skarbowy dzwonił co dwa dni, a teraz on nam grozi.
Cóż, oddaj mu pieniądze.
Próbowałem. Nie wiem, czego on chce.
Handlarze bazują na reputacji. To honorowy system.
Jeśli rozeszła się fama, że...
Naprawię to.
Zaoferuję mu więcej, niż zapłacił.
Na pewno chodzi mu o pieniądze.
Hobie?
Pippa?
Witaj, kochasiu.
Zmienisz ten znak?
Nie.
Nie prosiłem go o to.
Wiem, że nie.
Ale on ciągle powtarza, że odmieniłeś jego los.
Niezły sprzedawca.
Kto by pomyślał? Antyczne meble?
Brakuje ci tego?
Nowego Jorku?
Przypomnij mi, że mam dla ciebie książkę.
Tak?
Też coś dla ciebie mam.
Świetne wyczucie czasu. Skończyłam czytać swoją w samolocie.
Kupiłam ci Pierścienie Saturna.
Everett uważa, że powinna ci się spodobać.
Jest dobra?
Świetna.
Cieszę się, że jesteś szczęśliwy.
Nie wierzę, że nawet jej nie poznałam, a już bierzecie ślub.
Tak.
Szybko poszło.
Czasem się to po prostu wie od razu.
Padam na twarz.
Pora spać.
Dobranoc.
ŻYCIE WEWNĘTRZNE GLENNA GOULDA
Pamiętam to uczucie, kiedy pomyślałem: "Kim jest ten gość?".
Że każda zagrana przez niego nuta ma w sobie tyle mocy i ostrości,
którą potrafi wydobyć zarówno prawą, jak i lewą dłonią,
przez co brzmi, jakby grał w duecie z samym sobą.
Przepraszam.
Myślałem, że film ci się spodoba.
Bardzo mi się podobał.
Po prostu przypomniał mi o tym świecie.
To było bardzo trudne.
Nie robisz nic poza ćwiczeniem przez sześć godzin dziennie.
I tamtego dnia to wszystko nagle się zatrzymało.
Teraz nie mogę nawet iść na koncert.
A Welty
był ze mną tamtego dnia tylko dlatego,
że zmusiłam go, żeby zabrał mnie na przesłuchanie.
To była moja wina.
Wróć do domu.
Tutaj?
Tak.
Co z Everettem?
Kiedy byłem z Weltym,
kiedy dał mi ten pierścień,
coś się między nami wydarzyło.
Poprowadził mnie do pracowni.
W chwili, kiedy tam trafiłem, poczułem, że jestem we właściwym miejscu.
A antyki?
Czemu miałbym się nimi interesować? Kto by na to wpadł?
Ale się zainteresowałem.
To tak, jakby wysłał mnie dokładnie tam, gdzie powinienem był być.
I do kogoś, z kim powinienem był być.
Pippa.
- Ja... - Wiem.
Wiem.
Nie myśl, że nie.
Tak.
Tęsknię.
Za Nowym Jorkiem.
Ale powiem ci, czemu nie wracam.
Bo przynajmniej w Londynie...
Nie myślę o tym
przez cały czas.
Ale mimo to tęsknię.
Tęsknię za Hobiem.
Za tobą.
Jesteśmy bardzo podobni.
To, przez co przeszliśmy...
Nie powinniśmy szukać w sobie oparcia.
Gdyby jedno z nas upadło,
drugie poleciałoby razem z nim.
Przepraszam.
Nie.
To ja przepraszam.
W porządku.
Hej.
Jerome? Poratuj mnie. Gdzie szukać?
U mojej koleżanki, Katriny. Bar G-Slack, przy Avenue B.
Szukam Katriny.
Katriny?
Przysyła mnie Jerome.
Mówił, że może mi pomóc.
Jak ma na nazwisko?
Pomóc z czym?
Nieważne.
Potter!
Borys?
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Nie wiedziałem.
Nie szukałeś mnie?
Słucham?
To przypadek?
Tak.
Dobra.
Za przypadki.
Serwują tu jakieś żarcie?
Zwykle nie.
Czym się zajmujesz?
Tym i owym.
Byle jakoś przeżyć.
Mieszkasz w Nowym Jorku?
Nie, sporo podróżuję. Czasem tutaj.
Szwecja, Belgia, Niemcy.
- Rosja? - Nie bardzo.
Myślałem, że może wróciłeś do Rosji,
skoro nigdy do mnie nie dojechałeś.
To były popieprzone czasy.
Przez chwilę pracowałem u pana Silvera.
Słucham?
Mieszkałem wtedy z Xandrą.
Że co?
Mój ojciec się przeprowadził. Nie miałem dokąd pójść.
Okazało się, że się dogadujemy.
Pojawił się pan Silver.
Więc przez chwilę byłem jego asystentem. Robiłem to i tamto.
Nie wierzę, że tu jesteś.
Wiesz, co studiowałem na studiach?
Konwersacyjny język rosyjski, przez ciebie.
Przypominał mi o tobie.
Potter...
Bardzo cię przepraszam za to, co zrobiłem.
Zapomnij o tym.
Nie mogę.
Jesteś szczęśliwy?
Nie bardzo.
Dziewczyna?
To nie to.
Żenię się.
Nie wiem, czemu ci to mówię,
ale widziałem, jak całuje się z innym gościem.
Moim starym znajomym, Tomem Cable'em.
Ten dupek od papierosów z twojego dzieciństwa?
A ty ją kochasz.
Ale myślę, że nie za mocno.
To skomplikowane.
Jest ktoś inny?
Dobra, wystarczy.
Chodźmy gdzieś. Złapmy taksówkę.
Taksówkę?
Ty masz pieprzonego kierowcę? Ty?
Mam pieprzonego kierowcę!
Jurij, przywitaj się z Potterem.
Witaj, Potter.
Witaj, Jurij.
Uważaj.
Rozsypiesz!
Nie machaj tym!
Pracuj dla mnie.
Los nas znowu połączył. Nie jesteś szczęśliwy.
Chcę ci się odpłacić,
bo wszystko dobre, co mi się przydarzyło, to twoja zasługa.
Super. Przeze mnie zostałeś dilerem.
Nie diluję. Mam dobre życie.
Moglibyśmy...
Tak mi przykro, Potter.
Za to, co zrobiłem.
- Zapomnij. - Nie mogę.
Potraktowałem cię strasznie.
Przysięgam, że próbowałem to odkręcić.
Pomyślałem, że może słyszałeś o Miami,
i chciałem cię zapewnić, że to nie może być z tobą powiązane w żaden sposób.
Nie.
Nie otworzyłeś?
Przez te wszystkie lata?
Jak mogłeś tego nie otworzyć, do cholery?
Zamknij się. O czym ty...
Gdybyś został...
Oddałbym ci to. Przysięgam.
Powiedziałbym ci, że go podmieniłem.
Ale ty nie chciałeś zaczekać.
Musiałeś lecieć natychmiast, a ja bałem się
powiedzieć ci prawdę, bo było mi wstyd.
Nadal jest!
Bzdura! Nikt o tym nie wiedział.
Upijasz się do nieprzytomności.
Pokazałeś mi go.
W Święto Dziękczynienia. Byłeś kompletnie zalany.
Rozpakowałeś go i mi pokazałeś.
A ja zacząłem go pragnąć, ale nie, żeby go sprzedać.
Przysięgam. Czegoś takiego się nie sprzedaje.
Nie wierzę.
Nie wierzę w żadne twoje słowo.
To tył obrazu.
Rewers, na dowód, że go mamy.
Był wykorzystywany w pewnych transakcjach, jako zabezpieczenie.
Aż do Miami.
I przysięgam...
Co ty robisz? Poczekaj!
Proszę, stój!
WIEDZA O SPOŁECZEŃSTWIE
Uciekajcie!
Odwiedził mnie dziś.
Reeve.
Miał fotokopie, rachunki za transport.
Mnóstwo.
Posłuchaj.
Chciałem ci powiedzieć.
Chciałem uregulować parę długów.
Nie wiedziałem, jak wyciągnąć nas na prostą.
Nie musisz mi nic tłumaczyć.
Interes się kręcił, a mi to pasowało.
Chowanie głowy w piasek.
Nie o to mi chodzi. To moja wina.
I ja to naprawię.
Nie po to przyszedł.
Czy to prawda?
Powiedz, że nie.
Hobie...
Nazwałem go kłamcą i wyrzuciłem za drzwi.
Powiedz mi.
Czy to prawda?
Obraz?
Tak.
Znasz jego historię?
Wiesz, że to był jego ostatni obraz przed śmiercią?
Zginął w wybuchu. Głupi wypadek.
I jedną z niewielu ocalałych rzeczy,
jakimś cudem,
był ten mały ptaszek.
Jak nic, co zostało wcześniej namalowane.
I z jakiegoś powodu, cud za cudem,
przetrwał przez wieki.
Dopóki nie pojawiłeś się ty.
Hobie, nigdy nie chciałem...
Na początku, nie wiedziałem, co to jest.
I nie wiedziałem, czemu go zachowałem.
Chciałem go tylko ochronić.
Nie miałeś prawa go zachować!
Całe moje życie, wszystko, co...
Nie wiem.
Nie wiem, może to nie przystoi, żeby aż tak troszczyć się o przedmioty.
Ale, Theo,
ten obraz, wyrwany z płomieni,
przekazywany dalej, chroniony, przechowywany,
żeby móc przekazać go jeszcze dalej.
I dalej.
Umieramy.
Wszyscy.
Ale zniszczyć, stracić coś,
co powinno być nieśmiertelne...
Przepadł?
Hobie...
Nie chciałem cię skrzywdzić.
Nigdy.
Wasze zdrowie.
Dziękujemy, że jesteście.
Chodź i przywitaj się z Anną. Jest chyba tam, w kącie.
Wszystko w porządku?
Najlepszą rzeczą, jaka ją w życiu spotkała, jesteś ty.
Wasza mama wiedziała?
Na początku mówiła, że to tylko zauroczenie.
Kobiety kochają dupków, co nie?
Potrzebujemy więcej drinków.
Cześć.
Która to?
Ta?
Najpiękniejsza kobieta na sali.
Idź i powiedz swojej lubej, że musisz wyjść.
Co ty tu robisz?
Mam dla ciebie bilet, ale musimy od razu ruszać.
- Dokąd? - Do Amsterdamu.
Po cholerę miałbym tam jechać?
Bo chcesz go odzyskać.
- Później cię złapię, dobrze? - Oczywiście.
Tutaj jesteś.
Musisz poznać moją matkę chrzestną, Anna de Larmessin.
Co ty robisz?
Wychodzę.
Nie możesz. Mamy jeszcze sporo zdjęć do zrobienia.
Wyjeżdżam na parę dni.
Znajdź mi jakąś wymówkę.
Wrócisz?
Trzymaj się.
Przed i po.
Wszystko jest przed i po.
A pośrodku wszystkiego jest ten obraz.
To, co zrobiłeś.
Przekroczyłeś granicę innego kraju.
A teraz nie możesz wrócić.
Takiego obrazu nie da się sprzedać.
To najprostszy sposób, żeby dać się złapać.
Dostawcy zapewniają ci towar i biorą obraz, jako zabezpieczenie.
Sprzedajesz towar, odpalasz im działkę i odzyskujesz obraz.
Kto?
Kto go wziął?
Taki jeden Niemiec.
Handluje skradzionymi dziełami sztuki. Ma na imię Sasza.
Był zamieszany w zorganizowanie operacji z tymi dupkami z Miami.
A później zniknął.
A teraz czuje na plecach oddech FBI.
Więc chętnie pozbędzie się go za gotówkę.
LOTNISKO AMSTERDAM-SCHIPHOL
Miło cię znowu widzieć, Potter.
- Wiesz, to nie jest moje prawdziwe imię. - No i?
Sasza jest tutaj z obrazem.
Victor się z nim skontaktował, mówiąc, że ma kupca.
Amerykańskiego biznesmena.
A kto to taki?
To będziesz ty.
Chcesz odzyskać obraz?
Tak?
Tak.
Zrobię to.
Naprawię wszystko.
Czterdzieści tysięcy. Moja kasa.
To mogą zatrzymać.
Dzięki temu nie będą się skupiali na czeku.
Zanim się zorientują, że jest bez pokrycia, nas już nie będzie.
Powiesz mu,
że jesteś bogaczem z Nowego Jorku.
To tylko na pokaz.
Ktoś jest z tyłu.
Nikogo tu nie ma.
Do zobaczenia.
Sporo zachodu,
ale warto, prawda?
Tak.
Wesołych Świąt.
Nie bądź gnojkiem, Borys.
Zrób to tam.
Carel Pietersz
znany, jako Fabritius,
urodzony w Holandii w roku 1622.
Ma zaledwie 32 lata,
a od razu jest uważany za jednego z największych malarzy
w epoce wielkich malarzy.
Tworzy w swoim studio w Delft,
gdy w pobliskiej prochowni dochodzi do przypadkowej eksplozji.
Sąsiedzi wydobywają ze zgliszczy drewniany panel,
a na nim namalowany jest obraz szczygła.
Przez setki lat był on przekazywany z rąk do rąk.
Przetrwał.
Aż pojawiłem się ja.
Żeby przez tyle lat ukrywać go w ciemności.
Twór światła.
Który żył jedynie w świetle.
Oddałbym go.
Przysięgam.
Ale było już za późno.
Stały się rzeczy, których nie można cofnąć.
Jedne się poskładały.
Drugie się rozpadły.
Przestań.
Musisz iść.
Tak?
Dobrze, chodź.
Dobrze.
OK.
Chodźmy.
Tak jest.
Chodź.
Ten mały Chińczyk.
Może biegnie z powrotem do Saszy.
Jurij zna miejsce we Frankfurcie, którego Sasza kiedyś używał.
Istna twierdza.
Kamery, zamki, kody i inne pierdoły. Potrzeba armii, żeby ją sforsować.
Lub policji.
Jedz. Przyda ci się.
Dobra, czyli problem w tym, że policja potrzebuje solidnego powodu.
Jurij ma kuzyna, który pracuje w bardzo drogim barze.
Więc pójdzie na policję i powie, że widział kłótnię dwóch Niemców,
i że jeden z nich zostawił teczkę.
A w niej?
Zdjęcie Szczygła,
artykuły z gazet i koperta FedExu z adresem Saszy.
Następnego dnia, jak w filmie.
SWAT wbija mu się do chaty z drzwiami.
Nie widziałem tego, a szkoda.
Móc zobaczyć jego minę, gdy go wynoszą.
I tak.
Jest tam.
Twój ptaszek.
Znajdą go
i będzie bezpieczny.
Nie ma za co.
Ale to nie koniec.
Znajdują też inne obrazy.
Skradzione. W tym
Rembrandta.
A teraz wypij jeszcze trochę kawy.
Posłuchaj mnie.
To ważne.
Mówisz o złych rzeczach, które zrobiłeś.
I się obwiniasz.
Pragnąłeś
własnej śmierci.
Więc zrobiliśmy złe rzeczy.
Ale może czasem dobre rzeczy mogą wyniknąć ze złych.
Gdybyś nie,
gdybym nie ja,
może żaden z tych obrazów nie zostałby odnaleziony.
Może to jest
jak jeden wielki sztorm,
który nas porwie, a może to przeznaczenie lub...
Po co to nazywać?
To po prostu
życie.
Twój ptaszek bezpiecznie wrócił na świat.
Wesołych Świąt, Potter.
Theo,
jest tu tyle obrazów.
Jest Lekcja anatomii.
Powinniśmy też zobaczyć Fransa Halsa.
Spójrz.
Ten mi się podoba.
Holendrzy wynaleźli mikroskop.
Chcieli, żeby można było we wszystkim dostrzec najmniejszy detal.
Nawet najdrobniejsze szczegóły mają znaczenie.
Jak ten uschnięty listek.
To tajna wiadomość od malarza do ciebie,
który mówi ci, że nic nie jest wieczne.
Przepraszam.
O tym ci mówiłam.
Ten uwielbiam najbardziej.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI DONNY TART W TŁUMACZENIU JERZEGO KOZŁOWSKIEGO
SZCZYGIEŁ
Napisy: Adam Smoliński